Veilig achter je toetsenbord

Motorrijders zijn een eigenaardig volkje, van nature erg conservatief. De gemiddelde leeftijd van de motorrijders in Nederland stijgt elk jaar en de grootste groep is boven de 50. Dat verklaard wellicht ook ten dele de weerstand tegen grote veranderingen. Liever houden ze alles bij het oude. En als je de motorfiets fiets zelf bekijkt is er sinds de introductie van de motor fiets eigenlijk ook maar weinig veranderd. Het basis concept is het zelfde gebleven en er is alleen een grote ontwikkeling geweest op het gebied van de techniek. Motoren van nu zijn zuiniger, schoner, sneller, rijden beter, zijn veiliger. Door de toepassing van betere remmen, ABS, beter rijwiel gedeeltes enz. Ook hebben de motoren de laatste 30 a 4 jaar steeds meer vermogen gekregen en zeker de laatste 10 zoveel dat het met behulp van geavanceerde techniek beteugeld moet worden. Maar in de basis is het nog steeds een benzine verbrander. De motorfiets staat voor vrijheid, rebellie, snelheid, weerstand tegen regels en wetten. Het is veel meer dan wat het in wezen is: een vervoersmiddel. Het is een levenswijze, een statement. De meeste motorrijders hebben en rijden een motorfiets voor hun plezier en niet als vervoersmiddel in eerste instantie.

Elektrische snufjes
Zoals gezegd hebben moderne motoren meer en meer elekrische snufjes en hulpmiddelen. Met name de groep motorrijders die al meer dan 20 jaar rijden kunnen dat allemaal niet echt waarderen. Ze rijden vaak zelf oude motoren waar al dat spul niet opzit. Dingen als ABS, anti skit, anti wheelie, rij-modussen enz worden door hun gezien als totaal overbodig en als maskering van de, in hun ogen, ontbrekende skills van de 'echte' motorrijder. Ze gaan voorbij aan het feit dat dat soort systemen het rijden veiliger maakt. "Leer maar eens remmen" blèren ze, maar intussen remmen ze zichzelf onderuit in een nood situatie omdat ze hun voorwiel blokkeren.

De Motorscooter
Heb je alleen een motorscooter dan hoor je er niet bij. Nagenoeg geen enkele motorrijder zal je groeten of je een blik waardig gunnen. Als een foto plaatst op internet in een van de grote facebook groepen voor motorrijders dan krijg je gegarandeerd te horen dat je een 'echte' motorfiets moet kopen en dat het 'rijdende toiletten' zijn. Dat je een homo bent of een invalide.

De drie-wieler
Maar het kan nog erger. Nu zijn er de laatste 15 jaar allerlei nieuwe ontwikkelingen geweest. Het begon met de drie-wielige motoren. Piaggio vond een maas in de wet die het mogelijk maakte dat mensen met alleen hun B-rijbewijs op een motor konden rijden door de toepassing van twee wielen aan de voorkant. Die ontwikkeling werd volledig verguist door de motor wereld. Ik proef ook een beetje afgunst dat er nu mogelijkheden waren om motor te rijden zonder dat dure rijbewijs ervoor te halen. Elke bezitter van een drie-wieler kon rekennen op hoon gelach, disrespect en vernedering. Ze worden uitgescholden voor homo, invalide, mietje en erger. Je was al twee-wielige motor scooter rijder al verzekerd van uitsluiting door de motor wereld, als drie-wielige rijder werd je zo diep mogelijk in de grond getrapt. Met name op internet in een van de vele motor groepen kan je beter maar geen posts of foto's plaatsen van jou drie-wieler want je wordt overladen door scheld woorden en totale disrespect. Lekker veilig achter hun toetsenbord die mensen behandelen als oud vuil.  Terwijl is alle opzichten een MP3-achtige motor toch echt een echte motor is, ook de wet erkend dat nu na de wijziging die inging op 19 februari 2013. En dat is vreemd als je bedenkt dat trike rijders wel met respect behandeld worden door motorrijders terwijl een trike toch echt in bijna alle opzichten een auto is en geen motor.

De elektrische motorfiets
En wat meer recentere ontwikkeling is de elektrische motorfiets. Steeds meer fabrikanten zijn bezig met de ontwikkeling ervan en er ontstaan met name nieuwe fabrikanten op de markt. De bestaande fabrikanten komen schoorvoetend nu ook met concepten van elektrische motorfietsen. De eerste concepten zagen er totaal anders uit dan de motorfietsen van de pak weg afgelopen 100 jaar. De meeste motorrijders vonden ze dan ook ronduit lelijk. Dat maakte dat de concepten steeds meer gingen lijken op de motorfietsen die we gewend waren. En dat is op zich best jammer, want het uiterlijk van conventionele motorfietsen wordt toch bepaald door het motorblok die eigenlijk niet op een andere plaats geplaatst kon worden waardoor alle motorfietsen er min of meer het zelfde uitzagen. Het grote voordeel van elektrische motorfietsen is juist dat de elektro motor veel kleiner is en op diverse plaatsen geplaatst kon worden waardoor ontwerpers vrij waren in het ontwerp en voor het eerst echt vernieuwend konden zijn. Naast het uiterlijk hadden de motorrijders nog meer te klagen over de elektrische motorfietsen. Ze maakten geen geluid namelijk. En een bepaalde groep motorrijders wilden juist veel geluid. 'Loud pipes save lives' roepen ze dan wat overigens door vele onderzoeken al als totale onzin bestempeld is. Het tast de motorrijders aan in hun rebellie. Dat een elektrische motor schoner is en beter rijdt dan een conventionele benzine verbrander laten ze buiten beschouwing. Want in tegenstelling tot ICE's (Internal Combustion Engines) die het volle vermogen maar in een bepaald toeren gebied hebben waardoor er een versnellingsbak nodig is, is bij een elektro motor het volle vermogen beschikbaar in elk toeren gebied. Je hebt geen versnellingsbak meer nodig en zijn dus eigenlijk allemaal automaten. Daarnaast hebben ze vele malen minder onderhoud nodig en bestaan ze uit veel minder onderdelen. En alles wat er niet opzit gaat ook niet kapot en wat er wel opzit is makkelijker te repareren.

Er zijn ook (nog) nadelen. Met name de oplaad tijd, de hoge aanschafprijs, het niet overal beschikbaar zijn van (snel)laad punten en de korte actieradius. Maar dat zijn allemaal dingen die de komende jaren opgelost gaan worden gedurende de verdere ontwikkeling. Of we het nou willen of niet, gedreven door de maatschappelijke (milieu) discussie, het ziet er naar uit dat ze gaan komen en dat de ICE's op ten duur niet meer verkocht mogen worden waardoor ze langzaam zullen gaan uitsterven. Dat uitsterven zal nog eens worden versneld omdat ze strakjes op veel plaatsen niet meer mogen rijden door milieu zones.

Hoewel de elektrische motorfietsen veel milder worden behandeld dan de al genoemde drie-wielers is ook hier de acceptatie nog ver te zoeken en worden ze door vele veilig achter hun toetsenbord op internet uitgelachen en gedenigreerd.

Respect
Al met al is het met het het respect onder motorrijders onderling slecht gesteld. Want zelfs als je wel op een ICE rijdt is dat nog geen verzekering dat je op internet en soms zelfs in real-life niet te maken krijgt met denigrerende en disrespectvolle opmerkingen. Als je geen wheelies maakt, je je over het algemeen aan de wettelijke snelheden houdt, je in een geel hesje rijdt, de bochten op een rustig tempo neemt ipv er zo hard en plat mogelijk doorheen te scheuren kan je rekenen op hoon gelach. Woorden als mietje, moraalridder, gele hesjes brigade zijn nog mild en er worden in plain publiek grapjes over je gemaakt en wordt je uitgelachen. Je krijgt minimaal voor de voeten geworpen dat je nodig een een VRO (Voortgezette Rij Opleiding) moet gaan volgen om een 'echte' motorrijder te worden. Begrijp me niet verkeerd, een VRO is altijd goed. Maar is het echt nodig? Als een automobilist geen slip cursus of race cursus gevolgd heeft is ie dan meteen geen 'echte' of slechte automobilist? Welnee, het wordt je aangepraat.

Veilig achter het toetsenbord
Op facebook zijn in Nederland enkele grote motor groepen met meer dan 40k leden. Deze onrespectvolle lieden verschuilen zich achter hun toetsenbord en maken misbruik van de massaliteit van de groep. Het onvermogen en onwil van de moderators om er echt iets aan te doen vanwege de grote schaal van de groep. Ze verschuilen zich achter de vele berichtjes en reacties en zeggen dat ze die onmogelijk allemaal kunnen lezen, laat staan erop reageren. Maar ik als gewoon lid zie ze toch ook? En daar hoef ik totaal geen moeite voor te doen. Bij sommige posts zie je het van te voren al aankomen, met name als het gaat over de onderwerpen die hierboven al genoemd zijn. Inmiddels ben ik het zo zat dat ik geen lid meer ben van die grote groepen in Nederland en alleen nog van kleine motor groepen en 1 grote motor groep uit België. Die heeft 16k leden. De belgen zijn duidelijk socialer en netter dan veel Nederlanders. Daar kom ik dat soort ongeleide projectielen zelden tegen.

Het maakt niet uit wat je rijdt, als je maar rijdt
Zie de kop van deze alinea, Zo zou het moeten zijn.  Waarom toch is dat maar al te vaak niet zo? Die kreet bezigen velen ook, maar gedragen zich er niet naar. Als je niet tot het beeld hoort van heel veel motorrijders (luide uitlaten, scheuren over de wegen, overal wheelies maken op je benzine machine met TWEE wielen en een tank tussen je benen) dan hoor je er niet bij. Nou, dan maar niet. Ik wil daar ook niet bij horen. Mijn Motorfiets heeft gewoon de standaard uitlaten, ik houdt me redelijk aan de wet op de weg, Ik rij rustig en geniet van de rit, de omgeving en het gezelschap waarin ik verkeer, ik doe geen wheelies, maak geen herrie, houd rekening met anderen op de weg. Als ik daardoor er niet bij hoor jammer dan maar het is wel duidelijk waarom motorrijders zo'n slechte naam hebben in Nederland.

Uitsterven
De huidige generatie motorrijders zoals we die de afgelopen decennia kennen is langzaam aan het uitsterven. De eerste die dat merkt is het meest conservatieve motormerk van allemaal: Harley Davidson. De verkopen lopen dramatisch af tot waarden waar de fabriek moet vrezen voor de toekomst. Ook zij gaan over tot het maken van andere motorfietsen waaronder elektrische wat tot veel verontwaardiging leidt. Wellicht wordt het in de toekomst beter en worden de nieuwe innovaties in de motorwereld makkelijker geaccepteerd omdat er een nieuwe generatie aan zit te komen maar ik denk het niet. Want juist de motorrijders onder de 40 is het disrespect voor anderen het ergst. De macho cultuur zal denk ik nooit verdwijnen ben ik bang.

Mijn pogingen een GPS tour route te maken

Tour routes maken bleek toch lastiger dan ik had verwacht toen ik eraan begon. Enthousiast als ik was had ik Tyre to travel software gedownload en die software bleek kinderlijk eenvoudig te zijn. Maar, ik viel toch al gauw in de beginners valkuilen. Maar goed, ik ging vol goede moed aan de slag twee jaar geleden met mijn eerste route. Ik maakte er eentje in mijn eigen omgeving waar ik de meeste wegen redelijk kende. Hoe moeilijk kan het zijn? Je klikt op de kaart het punt aan waar de route moet starten en de software maakt automatisch een startpunt aan. Vervolgens klik je op een punt op de volgende weg en de software maakt een tussen punt aan die, zolang er niet nog een punt wordt aangemaakt, nu nog even het eindpunt is. Er verschijnt direct een blauwe lijn tussen de twee punten. “Mooi” dacht ik. Ik zetten punten op de wegen die ik wilde volgen en in no time had ik een route van 84 km. Ik was bere trots op mezelf. Ik zette de route als GPX bestand op mijn tomtom en nodigde vrienden uit om de route te rijden op een mooie zondag in de zomer. De route die ik had gemaakt had als start punt Hoofddorp, dan langs de ringvaart richting Zwanenburg, door Spaarnwoude en langs net Noordzee kanaal naar het strand van IJmuiden waar de eerste stop zou plaats vinden. Vervolgens binnendoor, via het kopje van Bloemendaal, naar Bloemendaal strand en langs de boulevard naar Zandvoort voor de tweede stop. Daarna zou het doorgaan, weer binnendoor, naar Noordwijk strand voor de laatste stop en weer binnendoor terug naar Hoofddorp. Ik noemde de route de ‘drie-stranden-route”.

Nu wordt er altijd gezegd de nieuw gemaakt route eerst zelf te rijden en te testen op fouten voordat je met je vrienden gaat rijden. Maar ik dacht, wat kan er fout gaan? Nou zat zoals bleek. In IJmuiden wilde mijn tomtom mij laten omkeren. Ik wist dat dat niet goed was en negeerde de instructie in eerste instantie. Maar hij bleef maar zeggen dat ik moest omkeren en weigerde verder de route te volgen die ik gemaakt had. Toen ik uiteindelijk stopte bij het strand van IJmuiden vertelde ik van het probleem. Mijn zwager, die ook mee reed, zei dat het geen probleem was. Hij kende de wegen die ik wilde nemen naar Zandvoort en stelde voor om vanaf nu te leiden. Het was verder een leuke dag met mooie wegen maar aan de route in mijn tomtom had ik niets. Thuis gekomen laadde ik de route weer in Tyre en zoomde in op het probleem gebied. Toen zag ik wat ik fout deed. Die weg in IJmuiden had gescheiden rijbanen dmv een middenberm. Ik had het route punt op de verkeerde baan gezet waardoor mijn tomtom mij wilde laten omkeren om over dat route punt heen te rijden en dan weer omkeren voor het volgende route punt. Het devies is dus als je een route maakt, en of je dat nou doet in Tyre of MyRoute App: zoom in op de kaart en kijk of het routepunt wel nauwkeurig op de juiste plaats staat.

En als je dan denkt dat ik hiervan geleerd heb? Ja, maar toch ging het de keer daarop bij een andere route weer fout. Dit keer in Zuid Frankrijk. Die route kon ik natuurlijk ook moeilijk eerst testen voordat ik hem ging rijden. Maar toen bleek een van de route punten op een vent weg naast de hoofd rijbaan te staan. Maar zelfs toen ik dan ook daadwerkelijk omkeerde en de bewuste vent weg opreed registreerde mijn tomtom nog steeds niet dat ik over het route punt heen reed. En dus vanaf daar deed dus weer mijn route het niet meer. Blijkbaar lag de weg in werkelijkheid niet exact op die plek als wat de tomtom dacht. Dat is dus een kaartfout en daar doe je niets aan. Ik weet inmiddels wel hoe het op te lossen. En dat is de route te stoppen in de tomtom en de route opnieuw aanzetten. Hij gaat dan verder vanaf het punt waar je dan bent. Zorg er dan wel voor dat je een stukje voorbij het foutieve route punt bent.

Dan nog iets, ook al is je route goed, bedenk altijd of deze specifieke route wel leuk is om te rijden op die dag. Ik had mijn eerste route, de drie-stranden-route, aangepast en ging hem omnieuw rijden met wat vrienden. Dit keer ging het goed, alleen bij de eerste stop zag ik dat de wegen op het tweede stuk vast stonden. En eigenlijk had ik dat kunnen weten. Het was een prachtige voorjaarsdag en iedereen wilde natuurlijk naar het strand. Dit keer was de route goed maar de timing niet.

Deze zomer wel een route gereden met de Fazer Riders Nederland facebook groep die wel helemaal goed ging. Maar moet er eerlijkheidshalve aan toevoegen dat ik die route niet geheel zelf gemaakt had maar gedownload van het internet en hier en daar wat aangepast.

Conclusie

Het maken van een goede route vergt oefening, nauwkeurigheid en ervaring. Als het even kan test de route eerst zelf voordat je hem met je vrienden gaat rijden. Dat voorkomt teleurstellingen. Verder als je je route hebt gemaakt, zoom in en loop de hele route op je scherm af. Kijk of alle routepunten op de goede plek staan en of je route geen rare lussen maakt. Voor stukken waar je niet zeker bent of dat een leuke, mooie weg is kan je google maps streetview checken om te zien hoe de weg en de omgeving eruit ziet. Een route met veel verkeerslichten kan vervelend zijn als je die gaat rijden met een grote groep omdat je dan vaak niet met z’n allen in 1 keer door het licht komt en je steeds op elkaar moet wachten. Dus routes met veel stoplichten beter niet rijden met grote groepen. Houdt ook rekening met de te verwachten verkeersdrukte. Een route rijden in 25+ graden op lokale wegen die dicht geslipt zijn van de blikbestuurders is geen pretje. Als je helemaal klaar bent met je route, en je alles goed gecontroleerd hebt sla je de route het beste op als track in GPX format. Want dan is ie compatible met zowel de nieuwe tomtoms als met de Garmins. Houd er ook rekening mee dat als je mensen in je groep hebt die een oudere tomtom hebben (tomtom rider 5 en ouder) dat je de route ook als itn opslaat want die types kunnen geen gpx bestanden lezen.

De eerste rit facebookgroep 'Fazer Riders Nederland'

Zondag 16 juli. De eerste rit van de facebookgroep 'Fazer Riders Nederland'. Wel spannend, de groep is net een paar weken oud en niemand heeft elkaar nog ontmoet. Ik kijk naar buiten en zie dat de straat nog kledder nat is en de zon is netjes weggeborgen achter grijze wolken. Ik check op internet even snel de weersverwachting. Daar regen voorspeld in de avond en ook de zon zal zich vandaag niet laten zien. Met de temperatuur zit het wel goed zag ik, boven de 20 graden. Ik stap even naar buiten om de temperatuur te voelen. Wat ga ik aantrekken, mijn doorwaai pak? Ja, doorwaai pak, ondanks de natte weg zal ik weinig last hebben van spray omdat er weinig verkeer zal zijn op zondag morgen. Maar wel nog ff een thermootje eronder. Om 9 uur rol ik de motor uit de schuur en check de hoeveelheid brandstof in de tank. Ik zie 4 van de 5 blokjes, meer dan genoeg dus om naar de pomp op de A1 te rijden. Ik met mijn ‘lege tank fobie’ die al zenuwachtig wordt als er twee blokjes staan.

Even later rij ik het saaie snelweg stuk naar het startpunt van de route. A4 wordt de A10 en dan de A1. Bij pompstation Hondswijck langs de A1 gooi ik de tank vol. Iets voor 10 uur kom ik aan op de start plek. Er staat al 1 Fazer, een blauwe, die van Peter Bicskei. Hij staat al te waaien terwijl ik aan kom rijden. Ik zet mijn oranje Fazer naast de zijne en we groetten elkaar. Al snel komen de laatste 5 ook en zijn we compleet. Peter Versluis had zijn rode Fazer niet in het rijtje gezet wat natuurlijk wel moest in verband met de foto’s. De enige dame in het gezelschap, Patricia, gaf aan dat ze op de laatst benzine dampen was komen aanrijden en dringend een benzinepomp nodig had. Maar eerst het belangrijkste: Elkaar begroetten, elkaars Fazers bekijken en koffie drinken op het strand paviljoen in Muiderberg. Aan niets is te merken dat we elkaar nog maar net een paar minuten in real life kennen. Koffie besteld en nog een punt appelgebak met slagroom. Tegen 11 uur zijn we op weg. Best spannend aangezien de route wel gemaakt is en geladen in de GPSen van een aantal van ons maar niet getest is. Maar goed, we rijden Muiderberg uit, door Naarden, Huizen, Laren via Eemnes naar Lage Vuursche. Wel veel klinkerweggetjes dus hobbelen geblazen. We hadden een benzine pomp al snel gevonden waardoor iedereen een volle tank had. Peter Bicskei was voorrijder en ik reed ergens in het midden. Prachtige huizen langs de weg, er zijn toch een hoop mensen met veel geld. Het weer is onveranderd, droog, boven de 20 graden maar grijs. Bij ’t Jagershuis in Lage Vuursche stoppen we voor de lunch. En wie is weer de enige die zijn Fazer niet in het rijtje zet? Lol, Peter Versluis. Maar ach, wat boeit het? We zitten gezellig op het terras, koffie, alcoholvrij bier en cola wordt er besteld naast omeletten en tosti’s. We hebben de grootste lol terwijl we de inwendige mensen versterken. Geregeld komen er andere motorgroepen langs. Er is genoeg te bekijken, te babbelen en te lachen. Nadat iedereen betaald had en de blazen geleegd gingen we weer op weg. Nog 60km, en anderhalf uur zei mijn TomTom.

Tweede helft van de tour was het wegdek beduidend beter. De tour ging door tal van kleine dorpen zoals Tienhoven en daarna een stukje langs de Vecht. Dan over de dijk door de Loosdrechtse plassen en bij Vreeland weer terug langs de vecht. Daar moesten we wachten voor een schattig klein bruggetje over de Vecht die open stond. Dus motoren uit en tijd voor nog meer foto’s. Een wachtende fietser bood aan om foto’s te nemen van ons en daar werd oa de leuke, door Ton Mos heel toepasselijk ‘juigfoto’ genoemd, gemaakt. Langs de Vecht ging het verder richting het Muiderslot over weggetjes nauwelijks breder dan een auto. Het tempo lag goed, was voor iedereen makkelijk bij te houden want we zijn elkaar geen moment kwijt geweest. Bij het Muiderslot was het wat teleur stellend dat we niet met de motoren bij het slot konden komen voor een leuk foto momentje. Na wat overleg besloten terug naar het beginpunt te gaan. Daar de motoren weer netjes in een rijtje gezet en er werden weer volop foto’s gemaakt. Op een gegeven moment kwam er een man voorbij op een oude solex. Wij toonden zo veel interesse in zijn voertuig dat hij hem naast onze motoren in het rijtje zetten en aanbood foto’s van ons te nemen. Wij bewonderden zijn solex en hij onze Fazers. Dit keer had Peter Versluis trouwens wel zijn motor direct in het rijtje gezet, de groepsdruk had gewerkt, hahaha. Na nogmaals op het terras van de Zeemeeuw koffie gedaan te hebben ging iedereen weer naar huis. Onderweg naar huis had ik een paar spatten regen, maar Patricia kwam doornat thuis. Zelfs na de rit bleef het dikke pret op de voor deze rit gemaakt whatsapp groep en op de facebook groep. Dolle pret en veel foto’s over en weer. Over de 70 wel! Wat een mega gave rit en eerste ontmoeting was het! Dat beloofd veel voor de toekomst. Erg leuke mensen. Peter, Peter, Rein, Patricia, Thierry en Ton, bedankt voor deze geweldige ervaring, het was mega giga top!

knipper de knipper

In de facebookgroep 'De Motorrijder' was laatst weer een interessante discussie. Dit keer ging het om het richting aanwijzer gebruik op rotondes. Laten we beginnen om de regels zoals die zijn opgesteld door de rijksdienst van weg verkeer even op een rijtje te zetten wat betreft richting aanwijzer gebruik voor en op een rotonde:

Rotonde rechtsaf (1 kwart rond)

Benader de rotonde als rechts af slaan bij kruispunten. Dus rechter richting aanwijzer aan voor de rotonde en aanhouden tot na het verlaten van de rotonde.

Rotonde linksaf (3 kwart rond)
Richting aangeven naar links als je voor sorteert  en naar links bij naderen en oprijden van de rotonde.
Richtingaanwijzer uit zodra je op de rotonde bent.
Een kwart voor je de rotonde wil verlaten richting aangeven naar rechts.

Rotonde rechtuit (2 kwart rond)

Géén richting aangeven bij naderen en oprijden van de rotonde.

Géén richting aangeven op de rotonde.
Naar rechts: een kwart voor je de rotonde wilt verlaten.

Sinds kort zaaien een paar organisaties enorme verwarring door de 'aanbeveling' te doen de richting aanwijzer naar links aan te doen/te laten zolang je op de rotonde rijdt. Hun redenering is dat het dan duidelijker is voor verkeer dat de rotonde op wil rijden dat iemand de rotonde nog niet gaat verlaten. Die organisaties zijn geen officiële regelgevende/wetgevende instanties. Ze geven het dan ook 'slechts' als advies. Maar die organisaties worden door menigeen wel gezien als betrouwbaar, wat ze ook wel zullen zijn maar dat is een andere discussie. En omdat ze als betrouwbaar worden gezien gaan veel mensen dat advies opvolgen. Wettelijk gezien doen ze ook niets fout. Want het staat nergens in de wet dat het niet mag. Maar of het verstandig is staat zeer ter discussie.

Even hoe de wet een rotonde ziet. ondanks het feit dat een rotonde een 380 graden rondlopend stuk weg is wordt het door de wet gezien als 'rechtuit'. De wet zegt dat je bij rechtuit geen richting aan hoeft te geven. Je gaat immers rechtuit en niet links of rechts af. Vandaar de regel: OP de rotonde geen richting aangeven naar links. Aangezien de wet daarin tegen niet verbied het wel te doen wordt het door de rij examinator niet fout gerekend. Er zijn zelfs rijscholen die dit niet wettelijke advies prediken.

Kortom verwarring alom. En dat bovenop de toch al zeer gebrekkige kennis bij veel weggebruikers over hoe te rijden op rotondes zoals hoe sorteer je voor, en zeker bij tweebaans rotondes, op welke rijbaan hoor je te rijden. Laat staan dat bekend is wanneer je richting aan moet geven.

Het is mij volstrekt onduidelijk waarom die adviezen door niet regelgevende instanties gedaan zijn. Zeer onverstandig vind ik. Nu weet niemand meer hoe het eigenlijk moet en iedereen doet maar wat. Ik houd me aan de officiële regel, en dat is geen richting naar links aangeven wanneer ik op de rotonde ben en een kwart voordat ik de rotonde ga verlaten.

De 'echte motorrijder'

Vroeger dacht ik dat motorrijders 1 grote familie was. Het is de enige groep verkeersdeelnemers die elkaar gedag zeggen als ze elkaar tegen komen en als je als motorrijder op een rustplaats staat heb je direct leuke gesprekken met andere motorrijders die je nog nooit eerder hebt gezien. Motorrijden verbindt, verbroederd. Dat klinkt allemaal heel leuk en romantisch maar als je de reacties ziet op sommige artikelen in de Facebook groep 'De Motorrijder' krijg je ineens hele andere ideeën. 

De Facebook groep 'De Motorrijder' is een snel groeiende groep met, ten tijde van dit schrijven, ruim 14.000 leden. Nog maar een schijntje van het totaal aantal motorrijders in Nederland maar het vertegenwoordigd wel alle groepen en sub groepen. 

Stel in de groep bijvoorbeeld eens de vraag wat is een 'echte motorrijder'? Dan zal je daar geen eenduidend antwoord op krijgen. Terwijl het toch echt heel simpel is. Een motorrijder is iemand die op een motor rijdt. Stel dat je dat als waar zou aannemen krijg je de vraag: Maar wat is dan een 'echte motor'? Ook daar verschillen de meningen enorm over. Als je kijkt wat voor de wet een 'echte motorfiets' is is dat vrij duidelijk. Alles wat op twee of drie wielen rijdt om het even kort door de bocht te zeggen. Hoewel dat niet helemaal opgaat. Een can-am of een trike rijden ook op drie wielen maar zijn voor de wet toch echt auto's. Fabrikanten zoeken toch steeds de grens op of creëren crossovers. Want is een can-am of een trike nou een auto of een motor? Eigenlijk geen van beide, het is eigenlijk een soort op zich maar aangezien de wet daarvoor geen aparte categorie heeft worden ze onder de auto gezet.

Maar laten we eens ingaan op wat meningen over wat nou wel en wat nou geen 'echte motorrijder' is. Volgens sommige is een 'echte motorrijder' iemand die het hele jaar doorrijdt ongeacht het weer. Weer anderen zeggen dat alleen 'echte motorrijders' op een Harley rijden. Of mensen die met duizeling wekkende snelheden door bochten durven scheuren. Of als je de decibel killer uit je uitlaat haalt en de hele omgeving trakteert op een gigantische hoop herrie onder het mom van 'load pipes saves lives'. Welke bewering je ook doet, het is allemaal onzin. 

Verder worden er hele groepen uitgesloten. zoals bv de scooter rijder. Die worden vaak niet gegroet en worden niet gezien als motorrijder terwijl ze dat wel degelijk zijn. Ook wettelijk is een scooter met een grotere cilinder inhoud dan 50cc een motorfiets. 

Raar is bijvoorbeeld de trike rijder. Wettelijk zijn dat geen motoren maar auto's. Maar toch worden die wel toegestaan op motor evenementen en worden zelfs begroet bij het tegenkomen. 

Piaggio MP3

En dan de meest controversiële motor: de MP3 en zijn soort genoten. Dat zijn motorscooters met twee wielen aan de voorkant. In 2006 bracht Piaggio als eerste zo'n model uit om de wetgeving te omzeilen van het motorrijbewijs. Piaggio had een maas in de wet gevonden want met deze dingen mocht je rijden als je alleen je B rijbewijs had. Dat maakte de mensen die wel hun A hebben gehaald om op een motor te mogen rijden mateloos jaloers. Zo erg zelfs dat de mensen die hun A hebben de MP3 en zijn soort genoten voor alles en nog wat uitmaken en bashen. Roepen allerlei onzin als, 'het is geen motor', 'motor voor invaliden', en meer van die onzin. Ze worden absoluut niet begroet en zelfs totaal genegeerd. Iedereen heeft zijn mond ervan vol terwijl nagenoeg geen enkele A rijbewijs bezitter er ooit op gereden heeft. Er is totaal onbegrip. Terwijl dit soort motoren gewoon motorscooters zijn die nog veiliger zijn dan motorscooters met maar twee wielen en enorm handig in druk stadsverkeer. Niet overmatig voorzien van vermogen maar sneller dan een auto en even breed als een motor waardoor ze overal tussendoor kunnen gaan. en Veiliger omdat ze twee wielen voor hebben waardoor de kans op slippen op witte strepen op een nat wegdek, putdeksels en tramrails een stuk kleiner is. De wetgever heeft wel gehoord gegeven aan de door Piaggio ontdekte maas in de wet nu mag je er niet meer op rijden als je geen motorrijbewijs hebt. Uitzondering is dat iedereen die zijn B voor 19 jan 2013 gehaald heeft er nog wel op mogen rijden om de mensen die zo'n ding hebben gekocht onder de oude regel niet te benadelen. Maar ondanks dat de MP3 en zijn soort genoten nu volledig door de wet als motorfiets gezien wordt blijven de A rijbewijs bezitters ze uitsluiten, uit kotsen, bashen en uitschelden. Volledig onterecht in mijn ogen.

Dan heb je nog de zogenaamde 'gele hesjes brigade'. Dat zijn motorrijders die voor de veiligheid en betere zichtbaarheid een reflecterend geel hesje over hun motorkleding dragen. Ook daar word door andere motorrijders vaak enorm schamper over gedaan. Beschermende motorkleding is niet verplicht. Alleen een goedgekeurde helm is verplicht, toch dragen veel motorrijders altijd hun complete motorpak, motorlaarzen en handschoenen. Maar bij heel warm weer zie je motorrijders in alleen een korte broek, t-shirt en flipfops rijden. Dat geeft ook schampere opmerkingen over en weer en de discussie over het wel of niet verplicht stellen van een compleet motorpak laait weer op.

Maar, zoals gezegd heerst er onder motorrijders zelfs een hokjes geest als het gaat om welk motortype of merk je rijdt. De Harley rijders kijken neer op de rijders van japans spul en andersom. De de rijders van Italiaanse merken voelen zich ook superieur. 

Daarnaast is er nog wat aan de hand onder motorrijders. Waar elke andere groep weggebruikers, zoals automobilisten, fietsers, enz, elke vernieuwing en elk nieuw snufje massaal omarmen willen de motorrijders liefst alles houden zoals dat pakweg tot eind jaren '90 was. Met name de motorrijder met 10 jaar of meer ervaring. Elk nieuw snufje word sceptisch ontvangen en waar mogelijk genegeerd. ABS, tractie controle, Elektrische motorfietsen, futuristische modellen, en dat soort dingen. Liefst zouden ze willen dat motorfabrikanten alles het zelfde lieten als eind jaren '90. Geen conservatiever mensen te vinden dan de motorrijder met 10+ jaren ervaring. Geen mogelijkheid laten ze onbenut om hun ongenoegen erover te uiten. En zo ontstaat er nog een tweedeling.Want mensen die hij motorrijbewijs veel korter hebben die hebben daar veel minder problemen mee en vinden de nieuwe technologie van de laatste jaren alleen maar goed.

Respect is dus vaak ver te zoeken op sociale media. In het echte leven valt het allemaal wel mee, maar op internet wordt iedereen die ook maar iets afwijkt van de door de ervaren motorrijder gestelde 'norm' afgezeken, uitgescholden en uitgesloten. Zelfs als je wel op een door hun 'goedgekeurde' motor rijdt maar je schaamrandjes zijn te groot hoor je er niet bij. Je kan dan rekenen op veel schampere opmerkingen.

Ikzelf houd niet van die hokjes geest. Maar ongewild wordt je toch in hokjes geplaatst. Ik hoor bij de tupperware rijders (Japanse motorfiets), ik hoor bij de tourrijders (mensen die snelheid absoluut niet belangrijk vinden en zich redelijk aan de verkeersregels houden). Mijn 'schaamrandjes' zijn dus ook wat groter dan bij bijvoorbeeld de supersport wegracers omdat ik minder plat door de bochten ga.

De motorrijder is een vrij mens. Vrij van een jaarlijkse APK voor hun motor, minder last van files omdat ze er tussendoor mogen rijden, geen parkeer problemen want op de stoep mag ook. De eisen aan het voertuig zijn ook nihil. Er hoeft alleen deugdelijke verlichting op te zitten en goed werkende remmen om door de RDW keuring te komen. de motorrijder heeft minder regelgeving dan bijvoorbeeld de automobilist. Dat is altijd al zo geweest. Maar ook de motorrijder ontkomt niet aan de steeds strenger wordende milieu regels wat betreft uitstoot van schadelijk stoffen. Dat heeft effecten op de gebruikte technologie op nieuwe motoren. het is nog maar tien jaar geleden toen veel nieuwe motorfietsen nog werden verkocht met carburateurs, zonder ABS en lucht koeling en andere nieuwe technologie waar de auto's al meer dan 30 jaar standaard van werden voorzien. Maar nu, anno 2016 kan je geen nieuwe motoren meer kopen zonder ABS, computer gestuurde brandstof injectie.

Maar ook de conventionele motorrijder zal er op ten duur aan moeten. De motoren zonder moderne techniek worden steeds ouder en zullen meer en meer uitsterven en in het oldtimer circuit terecht komen. Zelfs de benzine motor heeft nu zijn langste tijd gehad. de elektrische motor is al volop in ontwikkeling en wie weet wat voor andere zero uitstoot motoren er worden uitgevonden. misschien zelfs wel zelfrijdende motoren, wie zal het zeggen...

Hoe ik motorrijder werd

Sinds twee jaar mag me mezelf motorrijder noemen. Vroeger was een motor voor mij een motor, ongeacht welk type, merk of soort. De een was mooi en de ander niet, maar het bleven motoren. 

Peugeot 102

 Ik ben voorzichtig begonnen, per ongeluk eigenlijk. Ik heb vroeger wel altijd brommer gereden, direct toen ik 16 was. De eerste was een goedkoop gekochte Peugeot 102 van de buurvrouw/ Ik had toen geen cent te makken, bij elkaar gespaard van mijn kranten wijk. Ik had geen ouders met veel geld, mijn vader was gestorven toen ik 6 was en mijn moeder leefde, met drie kinderen, van een uitkering. 100 gulden kostte hij. een blauwe, met kunststof brandstof tankje onder het zadel. Samen met mijn buurjongen deed ik zelf het onderhoud, want geld voor de dealer had ik niet. twee jaar reed ik daarop toen hij vervangen werd door een Yamaha FS1 2RU schakel brommer, een witte. Geen idee meer wat ik daarvoor betaald had maar trots als een pauw was ik erop. Want hij zag er nog erg goed uit. Lang heb ik er niet op gereden want alles trilde er vanaf. Na 6 maanden weer verkocht en van een collega een rode Honda MB5 gekocht. Dat bleek een goede keuze, uber betrouwbaar ding was dat. Ik was inmiddels 18 en had mijn eerste baan.

Honda MB5

Na twee jaar werd hij gestolen kocht ik weer een Honda brommer. Een blauwe MB5 maar met een 80cc blok eronder. De dag voor mijn verjaardag haalde ik mijn B rijbewijs. Ik hield de Honda MB5 erbij voor de fun naast mijn eerste auto. slechts 1 jaar later werd ook die brommer gejat uit de schuur. Ik beurde goed geld van de verzekering en besloot dat het gemotoriseerde twee wieler tijdperk er voor mij wel opzat. Een auto was comfortabeler, beschermd tegen de kou, regen en ander natuurgeweld en je kwam er verder en sneller mee op je bestemming.

 Ik keek altijd wat meewarig naar die mannen op motoren. Barre mannen waren het. In weer en wind reden ze. Wat doe je jezelf aan vroeg ik me af terwijl ik comfortabel in mijn auto zat, verwarming aan, droog, lekker muziekje erbij en ruimte zat voor bagage. Een motor is altijd behelpen in die opzichten. Mijn zwager, een motorrijder puur zang met een gloeiende hekel aan autorijden, bejubelde zijn tweewieler altijd. “Echte mannen rijden motor, auto’s zijn voor mietjes” zei hij. Ik dacht er het mijne van. Zo ging dat vele jaren, vanaf mijn 21ste tot mijn 48ste. Nooit kwam het ook maar in de verste verte in mij op motor te gaan rijden. 

 Toen kwam dat telefoontje in augustus 2012. “Ferry, neem vrijdag 14 september vrij, je gaat op een motor met ons naar de Eiffel.” Het was de stem van mijn zwager door de telefoon. “Op een motor? maar ik heb geen motorrijbewijs” sputterde ik nog tegen. “Niet nodig, je gaat op een MP3.” De MP3 was toen al enige jaren op de markt en iedereen met een B rijbewijs mocht erop rijden, ook al had je je A niet. Mijn zwager is een redacteur die motoren test en erover schrijft. Hij wilde weten of het een goed idee was om ‘verstokte blikbestuurders zonder enige ervaring op die dingen te laten rijden’. Wettelijk mag het, maar is het veilig? Hij heeft deze test al eerder gedaan en dat ging niet helemaal goed. Elk derde weekend van september organiseerde hij het ‘MaxiMegaMotorSpektakel’ en het thema voor dat jaar was motorscooters. En daar paste de MP3 ook in. 

 Maar goed, ik stemde in, ik voelde weer de gevoelens uit mijn jeugd toen ik brommer reed. In de weken erna werd mijn ‘motorgear’ samen gesteld uit geleende spullen. Motorpak, handschoenen, helm en laarzen. In dezelfde tijd zocht ik op internet alles wat met motorrijden te maken had. Plek op de weg, remmen, bochten maken, in groepen rijden, noem het maar op. Ik verzamelde alles wat mijn rijden te maken had en sloeg dat op in mijn hoofd met de bedoeling dat toe te passen.

Ik dacht, hoe moeilijk kan het zijn als de wet het toestaat? Mijn zwager zei dat ze er wat aan moesten doen, wettelijk. Dat die blikbestuurders een gevaar op de weg waren. Ik was het toen nog niet met hem eens. Want het leek me totaal niet moeilijk. Het was een automaat, alleen gasgeven en remmen, en ik had vroeger veel kilometers brommer gereden. Ik dacht dat doen we even, geen probleem.

 Op de vroege ochtend van vrijdag 14 september 2012 laadde ik mijn geleende motorgear en spullen voor de nacht in mijn auto, want we zouden 1 nacht in een Duits hotel doorbrengen. ‘Mijn’ MP3 moest worden opgehaald bij de importeur van Piaggio in Breda. Maar eerst moest ik naar mijn zwager in Purmerend en vanaf daar achterop een van de motorscooters die in de week daarvoor al waren opgehaald. Er was nog een ‘blikbestuurder’ bij die ook bij iemand achterop zat. Er zouden 3 MP3’s meedoen, een eentje daarvan zou later die dag worden opgehaald in Limburg.  

Piaggio MP3 hybrid 300 LT

Aan het eind van de ochtend waren we aangekomen in Breda en de twee MP’s stonden al klaar. Een MP3 300 LT hybride en een MP3 300 LT YourBan. Na een kort instructie rondje gingen we op weg naar de Eiffel. Ik op de Piaggio MP3 hybrid 300 LT. De onervaren ‘motorrijders’ in het midden van de groep op weg naar Echt in Limburg waar de laatste MP3 zou worden opgepikt. Op de snelweg zo tussen de groep ging het eigenlijk heel goed. Ik dacht nog, zie je wel? het is simpel, iedereen kan het. De andere blikbestuurder zat nog bij iemand achterop. Hij vond het toch best nog wel eng. Een half uurtje voor Echt stopten we bij een benzine station om te rusten en de benen te strekken. 

 De andere blikbestuurder vond zelfs achterop zitten al best eng. Dus werd er overlegd of het verstandig was hem uberhaubt wel te laten rijden. Maar hij zei dat hij gekomen was om de rijden dus hij zou rijden. Mijn zwager besloot dat het beter was dat hij op de Hybrid zou rijden en ik moest overstappen op de YourBan omdat mijn zus die daarvoor op de YourBan reed klaagde over onbalans bij snelheden boven de 100KM/u. Dus ik op de YourBan. Ik vond dat een fijnere machine. Lichter en minder log dan de zware Hybrid. Wij op naar Echt. Ik genoot op de MP3, voelde me weer die tiener die vol trots op zijn brommer reed. Na de afrit, vlakbij de plak waar de laatste MP3 moest worden opgehaald, zag ik de andere blikbestuurder heel langzaam en moeilijk over de rotonde rijden en dacht nog, als dat maar goed gaat. Maar het ging goed. Hij reed zo langzaam dat ikzelf bijna omviel, maar durfde hem niet in te halen op die rotonde, bang dat ik hem zou laten schrikken. Daarna ging het richting België via Maastricht over de A2, bij Verviers eraf richting Spa. 

 En daar ging het mis. Op de weg naar Spa was er eerst een bocht naar rechts en dan vlak daarachter een flauwe bocht naar rechts de heuvel af. Ik was al beneden en reed op de rotonde toen ik werd ingehaald door een van de andere motorscooter rijders en toeterend naar mijn zwager, die voorop reed, tot stoppen maande. “Jan is gevallen!” riep hij en keerde direct om. Jan was de andere ‘blikbestuurder’. Oh God, dacht ik. Ik keerde om en reed achter mijn zwager aan terug naar boven en daar lag hij en de hybrid MP3. Zo te zien had hij veel pijn en de MP3 veel schade. Ik parkeerde de YourBan langs de kant en nam het gebeuren met ontzetting in ogenschouw. Ik hoorde dat hij de berm ingereden was omdat ie naar de cerb had zitten kijken ipv waar hij naar toe wilde. Een klassieke beginners fout. en de tweede fout die hij maakte was dat hij de hybrid krampachtig had vast gehouden ipv hem los te laten waardoor hij de 250kg zware MP3 bovenop hem kreeg. 

 Met trillende benen stond ik daar. Was het dan toch zo moeilijk? Ik zag mezelf al liggen in een ravijn in de heuvels van de Eifel. Het kostte ons anderhalf uur voordat we weer verder konden. De MP3 werd op een vrachtwagen afgevoerd en Jan met een ambulance naar het ziekenhuis. Mijn zus was met Jan mee in de ambulance en mijn zwager ging er achteraan om haar op te halen. De MP3 van mijn zus werd bij het politie buro van Spa geparkeerd. Met nog steeds trillende benen gingen we dus nu met 6 man naar ons hotel in Duitsland. Nu via de kortste weg wand het ongeluk had ons geen tijd meer gelaten binnendoor te gaan zoals we van plan waren. Gedurende die rit werd ik alweer rustiger. De tocht naar het hotel verliep zonder incidenten.

 De volgende dag werd ik direct in het diepe gegooid. De Duitse heuvels met bocht na bocht. Pas in de middag kreeg ik een beetje door hoe ik die bochten moest nemen. Het was toch niet zo dat je er zo opstapte en zonder problemen met zo’n MP3 kon rijden. Het is in geen enkel opzicht een auto maar in alle opzichten een motorscooter. Aan het eind van die dag moesten we alweer terug zijn in Breda om de laatst over gebleven MP3, de YourBan, terug te brengen naar de importeur. Ik was blij dat ik er was en in de auto bij mijn zus terug kon. De YourBan is erg geschikt voor korte ritten door stadsverkeer maar niet voor lange reizen en dat voelde ik aan mijn rug. 

 Na terugkeer had ik de twijfelachtige eer de enige te zijn die geen A had en toch een MP3 zonder enig krasje terug te brengen. Ik werd direct de vaste driewieler tester. Na de twee Piaggio’s testte ik de Peugeot Metropolis. Die had een 400cc motor en reed veel makkelijker op de snelweg. Waar de 300cc Piaggio’s nauwelijks boven de 110KM/u uitkwamen reed deze gemakkelijk 150. Ik raakte steeds enthousiaster over het motorrijden. Op de motorbeurs van 2014 kocht ik een compleet motorpak, helm, handschoenen, colletje en motorlaarzen. Want dat geleende spul was nooit mijn maat en zat niet lekker. 

Mijn Suzuki GSF650S langs de ringvaart Haarlemmermeer

Ik was besmet met het motorvirus. Ik keek uit naar elk telefoontje van mijn zwager dat ik weer een driewieler moest ophalen. "Waarom ga je niet gewoon je motorrijbewijs halen?" zei mijn vrouw ineens. "Maar dat is toch niet leuk voor jou?" wiepr ik nog tegen. Ik wist dat mijn vrouw altijd al gek was geweest op motoren maar er niet op kon rijden vanwege haar spierziekte. "Dat is wel zo, maar ik denk dat het goed is voor je. Kan je lekker rijden met je vrienden en even uit de 'zorg sfeer' komen." Er was nu  geen weg meer terug. In april dat jaar melde ik me bij de plaatselijke rijschool om mijn motorrijbewijs te gaan halen welke ik in oktober datzelfde jaar haalde. Vanaf dat moment mocht ik mezelf motorrijder noemen. Mijn zwager die er vast van was overtuigd dat ik nooit motorrijder zou worden kwam speciaal naar Hoofddorp om ‘het wonder te aanschouwen’ toen ik mijn eerste motorfiets had gekocht. Een Suzuki GSF650S bandit uit 2005.